Start » Proeflezen » [kort verhaal] ENGEL IN MEMORIAM

[kort verhaal] ENGEL IN MEMORIAM

Door: Fanny Vercammen
Op: 14 januari 2018

Dit is waar gebeurd, maar kon het toch niet onder biografie plaatsen...

Kunnen jullie het werkelijk aanvoelen?
De lach, de traan... het verdriet?.
Welke indruk laat deze tekst na?
is de grammatica juist?

Fragment: 

In een vorige column, nog niet zo lang geleden, schreef ik over de aanschaf van een ‘hondje’. Een pientere reu, met een speels karakter en een groot hart. Het totaal pakket: 45 kg. We gaven hem de naam Sunshine. Ons zonnetje. Een heel sociaal dier die door iedereen in ons dorp geliefd werd. Een lokale beroemdheid want mij kende ze enkel als het baasje van Sunshine. Een witte golden retriever die zich geregeld zwart maakte in de plaatselijke dreef. Toen we daarna naar huis gingen leek hij op een verwaarloosde straathond met een lach tot achter zijn oren. Het was zo een komiek zicht dat de toevallige passanten hardop begonnen te lachen en me veel succes wensten om hem terug wit te krijgen. Het was niet erg. Hij was een hond die pret had gehad. Die zijn energie kwijt kon en hiervoor zeer dankbaar was. In ons plaatselijk restaurant konden we rustig en uitgebreid eten zonder dat hij werd opgemerkt. Als we het restaurant verlieten verbaasde hij menig eter dat ze de grote hond niet hadden gezien of gehoord. Hij lag steeds onder de tafel een dutje te doen tot we klaar waren. Dan stapte dat grote beest fier als een pauw met ons mee. Hij kon een rauw ei in zijn mond nemen en netjes in iemands handen leggen zonder dat het brak. Nieuwsgierig als hij was bracht hij zelfs eens een egel mee. Hij had de stekels van het beestje tussen zijn tanden genomen zonder zijn lippen te gebruiken. Hij was gek op water en eten. Liet je per ongeluk al eens iets vallen dan haastte hij zich om het op te pikken en aan te geven en… kreeg telkens een koekje. Kwam ik met de wasmand boven nam hij steels een sok weg - die ik zogenaamd had laten vallen - van de stapel, om een koekje af te bietsen. Eén enkele keer had hij een konijn gevangen en kwam er linea recta mee naar mij. Hij gaf zijn prooi af, dat moest beloond worden! Toch kon ik het onbegrip in zijn ogen lezen toen hij enkel een koekje kreeg. Het was alsof ze wilden zeggen:
‘Meen je dat nou? Ik vang een groot konijn en krijg een pietluttig koekje!’
Vanaf dat moment nam hij zijn prooien in zijn bek mee naar thuis en gaf ze dan pas af. Voor een… koekje. Maar heel zijn lichaamstaal verraadde hoe fier hij was. Een slimme gehoorzame hond uit de duizend. We waren zielsverwanten. De keren dat ik voor een operatie naar het ziekenhuis moest en enkele dagen weg bleef maakte hem overstuur. We waren steeds samen indien mogelijk. We kamperen en wie zat er als eerste in het koffer van onze break? Sunshine, even gelukkig als wij om nieuwe dingen te leren kennen. In Frankrijk gingen we meestal naar een familiecamping met een groot meer, waar hij zo dikwijls als het kon in zwom als een vis. Zoveel mooie herinneringen, ik kan me niet eens herinneren dat hij ooit agressief was.
Begin dit jaar heb ik hem laten inslapen. Dat groot hart werd hem fataal. Voor dat hij enige ongemakken kreeg heb ik hem laten gaan. Ik had zo graag hem langer gehad, maar hem laten lijden? Oh nee! Die bewuste dag was ik mee op zijn matras gaan liggen met mijn armen om hem heen. Soms wilde ik hem niet teveel belasten met mijn arm en legde hem opzij. En telkens duwde hij zijn hoofd terug onder die bewuste arm. Heel de dag, tussen mijn armen, lagen we samen te wachten op de dierenarts. Het veto was onverbiddelijk: zijn hart was op. Hem langer in leven houden zou resulteren in het uitvallen van de vitale organen. Dat wilde ik niet. Hij had een goed, gezond leven gehad, vol plezier. Toen de dierenarts het spuitje om in te slapen gaf was hij al dood.
‘Kom jongen,’ had ik gezegd, we gaan slapen. Dit was het teken waarop hij gewacht had. Hij stierf heel rustig in mijn armen en met hem stierf ik zelf ook… van verdriet. We kunnen en willen niet vergeten: mijn engel Sunshine.

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 22 min 45 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4602

Deze tekst staat heel dicht bij jou. Het zijn jouw gevoelens, ongelativeerd, ongepolijst. Het is goed voor een mens om zo te schrijven.

Als lezer die jou niet kent en een verhaal wil komen lezen, doet het me niet zo veel. Het is inderdaad een in memoriam, dat ik zou lezen als ik jou en je hondje kende, en wilde weten hoe jij je voelde bij zijn heengaan. Het is geen verhaal of anekdote om voor je plezier te lezen, om meegesleept te worden. Dat doet het niet. Maar dat hoeft het ook niet te doen, een tekst als deze.

Kijk nou. Mijn kwajongensstreken en spookverschijnselen zijn in Amerika beland...

Fanny Vercammen
Laatst aanwezig: 5 uren 31 min geleden
Sinds: 8 Nov 2017
Berichten: 33

Dank je voor je eerlijkheid Diana.

Hartelijke groeten,

Fanny

Wie goed doet, goed ontmoet.

Coach Marijcke Cauwe
Laatst aanwezig: 45 min 22 sec geleden
Sinds: 29 Mei 2008
Berichten: 3145

Dag Fannie, je verhaal over het leven en heengaan van je hond heeft me wel degelijk ontroerd.
Ik ben dan ook een groot dierenliefhebber. Als kind vloog ik de jongens al aan als ik ze een kikker zag opblazen. Mijn moeder woest omdat ik er kleerscheuren bij op liep.
Ik sta deze dagen voor de hartverscheurende keuze mijn 14-jarige labrador los te laten. We hebben, samen zoveel meegemaakt. Trouw stond ze altijd aan mijn zijde.
Maar ze is oud, wil niet meer wandelen en komt met moeite uit haar mand. Soms is ze nog heel alert, met pientere oogjes en een zwaaiende staart, maar meestal ligt ze in een diepe slaap. Ze zakt door haar achterpoten en moet geholpen worden om over de drempel te 'springen' om in de tuin te komen.
Ik stel het advies van de dierenarts iedere dag uit. Ik hoop op een wonder... blush

Leven en laten leven.
auteur van de roman "De oude man" en het young adultboekje "Mare".

Fanny Vercammen
Laatst aanwezig: 5 uren 31 min geleden
Sinds: 8 Nov 2017
Berichten: 33

Ach Marijcke, ik begrijp je volledig. Maar ze is al zo oud. Uitzonderlijk oud zelfs. Momenteel is ze een gevangene van haar lichaam en kan niet anders meer dan slapen. De keuze is heel moeilijk... wonderen bestaan niet... je kan ze enkel helpen door waardig zonder pijn te sterven. Dat is heel wat! Vijfentwintig jaar, sinds mijn 25 jaar, heb ik bijna steeds pijn gekend. Ik zweer het je op een moment wil je er een einde aan maken. Als mens kan je nog andere dingen doen om je bezig te houden en... er moed en energie uit putten.
Als een hond geen hond meer kan zijn wordt hij of zij depressief en ongelukkig.Spreek een dag af met de dierenarts dat ze naar jou thuis komt tegen de avond. Breng heel de dag met haar door, hou haar vast, laat merken hoeveel je om ze geeft. Stelt ze gerust en hou haar vast als de dierenarts haar in slaap doet. Je doet haaren jezelf een plezier. Het zal je een 'goed' gevoel geven dat ze wist dat haar bazinnetje er steeds voor haar was. Afscheid nemen is zo belangrijk. Veel moed. Als je graag wil kan je me altijd opbellen... ik sta alvast aan jouw zijde.

Begripvolle groeten.

Wie goed doet, goed ontmoet.

Mis Schrijven Magazine niet!

Mis het komend nummer van Schrijven Magazine niet, word vóór maandag 22 januari 16.00 u....

Superaanbieding!
Mis Schrijven Magazine niet!

Mis het komend nummer van Schrijven Magazine niet, word vóór maandag 22 januari 16.00 u....

Superaanbieding!
Schrijftips

 Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 22 januari 16.00 u...

Speciale aanbieding
Schrijven Magazine!

Mis het komend nummer van Schrijven Magazine niet, word vóór maandag 22 januari 16.00 u....

Superaanbieding!