Dus, ik zit. Zoals het hoort, zet ik me schrap voor mijn scherm.

Van mijn goede voornemen om iedere dag tien minuten in mijn dagboek te schrijven, is totaal niets terecht gekomen. Waarom?

Bij schrijven hoort research.

Eindelijk heb ik het gevoel te kunnen beginnen met een autobiografisch verhaal.

Mijn verhaal was af. En ik was gelukkig. (Dat ben ik altijd als ik een taak heb volbracht.) Toch vóelde ik - meer dan ik wist – dat het einde niet optimaal was. Verdorie. Ik kon er de vinger niet op leggen. Iemand kon het wel. Gelukkig. Mijn dank. Nu herschrijf ik het einde. En daarbij zit ik vast.

Afgelopen dinsdag kreeg ik een mail van het dagblad Trouw, waarin stond dat mijn verhaal 'Veilig verlangen?' een eer

Afgelopen maandag ging ik het verhaal, dat ik geschreven heb voor de oproep van uitgeverij Pica, voorlezen aan een groep vijf.

Stuur ik een leuk verhaal naar een wedstrijd, krijg ik het verzoek om het te pitchen.

Dit gedicht is tot stand gekomen via een gedichtenwedstrijd, met de opdracht de regel "ik wandel door een stad die niet bestaat" in te passen.

Mijn stad

Daar waar aardse geluiden vervagen,

Dagboek van mij