Hoi Kiiekie
Ik denk dat het wel goed ik om in een verhaal mensen te verwerken die je kent. Voor een schrijver prettig, omdat je er een goed beeld bij kan krijgen. Voor die mensen geen probleem, omdat op het moment dat ze in jouw verhaal zitten het die mensen niet meer zijn, omdat ze niet hebben meegemaakt wat jij schrijft. Mits je natuurlijk een biografie over die mensen schrijft. Maar als je echte mensen in een verhaal verwerkt, dan zijn ze uiteindelijk toch fictief.

Kiiekie ik heb de titel even wat ingekort. Dit was meer een samenvatting

Dit onderwerp is deels al een aantal keren ter sprake gekomen, hoewel het bij jou iets anders is vanwege het 'onbewuste'. De regelgeving is echter hetzelfde, wellicht heb je er iets aan.

http://www.schrijvenonline.org/forum-onderwerp/2574
http://www.schrijvenonline.org/forum-onderwerp/2579
http://www.schrijvenonline.org/forum/9671
http://www.schrijvenonline.org/forum/7614

Onbewust neem ik zeker zaken over; geen complete personages maar wel bepaalde (uiterlijke) kenmerken, manier van spreken, reageren, bepaalde uitdrukkingen etcetera. Lijkt me ook vanzelfsprekend en amper te voorkomen eigenlijk. Want je geeft zelf invulling aan je verhaal en je personages en dat doe je aan de hand van je eigen fantasie en ervaringen. Maar de scheidslijn met werkelijke personen kan ik niet trekken, daar bedoel ik mee dat ik niet aan kan geven welk aspect van een personage voortborduurt op welk echt persoon. Ik kan er dan ook niet mee zitten, als mensen zich menen te herkennen, tja... weinig aan te doen. Onbewust, is het toch?

Ik doe het gewoon bewust. Veel makkelijker dan alles zelf te moeten bedenken en het houdt dingen ook consequenter. Ik "mix n match" wel.

Ik doe het wel heel bewust. Ik vind het prettig om over een bestaand karakter te schrijven, omdat je die van binnen en van buiten kent.
Daarnaast verwacht ik niet dat die persoon mijn boek ooit zal lezen. Het genre komt niet overeen met de interesses

Een paar jaar terug zat er op school een meisje die ik niet zo mocht. Telkens als zij kwaad was werd de zus van mijn ikpersoon aardiger en aardiger

Ik denk dat volledig verzonnen figuren per definitie niet mogelijk zijn. Ze zullen allemaal toch wel iets hebben van een werkelijk bestaand persoon. En aan de andere kant: wanneer iemand zich volledig herkent in een persoon, is dat niet de ultieme vorm van vleierij?

"Er was eens een prins. Die hield heel veel van bier. Hij was ook een beetje dom, althans volgens zijn vrouw. Nu zal ik gaan vertellen wat deze prins afgelopen donderdag om precies tien over half drie meemaakte."

Rara, over wie gaat dit, en is dit erg?

Ik zou niet weten wat er verkeerd is aan het gebruiken van karakters uit je eigen leefwereld. Als je hen een andere naam geeft, eventueel nog wat verder uitdiept, dat doe ik ook. Als je een autobiografie schrijft zijn het ook allemaal gekende personages die je beschrijft. Ik geef ze allemaal een andere naam, ze wonen in andere gemeentes of steden. Alleen het verhaal blijft wat je er van wil maken, je kan toch ook niet je eigen naam vermelden? Voor mezelf heb ik ook een andere naam, andere familienamen, het is wel een heel gedoe hoor!
Niet te veel over piekeren, gewoon doorgaan met wat je bezig bent!
Succes gewenst,
Lien